Kalau hang jalan-jalan kat Pulau Pinang lepaih senja, mesti hang nampak asap naik dari geghai Char Kuey Teow, ngan bau kuali besi kena bakaq api. Oghang kata bau tu yang paling penting - namanya 'wok hei', aghoma kuali panaih yang melekat kat kuetiau lepaih digogheng laju-laju.
Nama Char Kuey Teow ni asainya dari sebutan Hokkien 'chhá-kóe-tiâu', bawa maksud mee beghas lepeq yang digogheng. Ikut ceghita yang selalu diulang, asai usul makanan ni boleh dikesan sampai ke Chaozhou, satu wilayah kat Guangdong, China - baghu lepaih tu disuai-padankan ngan bahan tempatan bila oghang Cina mula menetap kat Pulau Pinang.
Isi dalam sepinggan Char Kuey Teow selalunya kuetiau lebaq, udang, keghang, taugeh, kucai, teloq, ngan kicap hitam yang bagi warna gelap tu. Cagha masak lama guna minyak babi ngan api aghang yang panaih gila - tu yang bagi ghasa lemak ngan bau wok hei yang oghang caghi. Sekaghang, ghamai geghai dah tukaq pakai minyak sayoq supaya boleh dimakan semua oghang, tapi peminat lama masih kata versi lama tu yang paling sedap.
Dulu, Char Kuey Teow ni makanan saghapan oghang keghja pelabuhan sebab tinggi kalori, senang isi peghut sebelum mula keghja beghat. Lama-lama ia jadi kegemaghan semua kaum, sampai naik taghaf jadi salah satu makanan jalanan paling dikenali dunia, sejajaq ngan asam laksa ngan geghai-geghai lain kat Pulau Pinang.
Sampai haghi ni, kalau hang nak ghasa Char Kuey Teow yang betui-betui ada wok hei, kena caghi geghai yang masih guna kuali besi ngan api aghang. Tu rahsia yang tak boleh tighu, walau secanggih mana pun dapoq moden sekaghang.