Sebelum baja kimia wujud macam sekaghang ni, tanaman oghang kampung beghgantung kat baja tahi kelawar sebagai penyubuq utama. Perlis, sebab bukit batu kapoq dia penuh gua, jadi pusat pengeluaqan baja ni dulu-dulu.
Baja ni dikeluaqkan secagha besaq-besaqan sejak awal abad ke-20, baghu pelan-pelan susut lepaih dekad tujuh puluh bila baja kimia moden mula masuk. Hampir semua bukit kat negeghi ni dah dijelajah oghang caghi baja, sebab pulangan dia lumayan gila.
Cagha ambik baja ni beghgantung tinggi gua dia. Kalau gua ghendah, senang ja - bawak lampu, penyodok, dengan kaghung dah cukup. Tapi kalau mulut gua tinggi puluhan atau ghatuih meter, kena pasang tangga dengan tali, lepaih tu guna takal - kabel yang ada penyangkut kaghung, dikendali sekurang-kurangnya dua oghang, satu kat mulut gua, satu lagi kat bawah tunggu.
Keghja ni bahaya gila. Lebih 20 tahun sebelum ceghita ni dicatat, ada beberapa oghang caghi baja kat sebuah gua Bukit Chuping mati dan tak jumpa bila gua tu ghuntuh. Sumbeq tak bagi taghikh sebenaq, tak bagi bilangan oghang, tak bagi nama sapa - jadi Habaq Mai pun tak nak gheka-gheka, cukup habaq apa yang teghcatat ja.
Yang menaghik, keghja kutip tahi kelawar ni bukan keghja pinggiaq - ia biasa sangat sampai oghang kampung ada pantun sendighi pasai dia. Ada baris yang sempat dicatat: 'Bukit Chuping gua berangin, tempat oghang mengambik baja.' Baris lain dalam pantun tu dikatakan ghosak dalam salinan lama, jadi Habaq Mai tak nak kutip bulat-bulat, takut teghsalah baca.
Tapi kalau fikir balik, sistem takal yang depa guna tu jurutera kampung tulen - kabel, penyangkut, dua oghang tarik sama-sama, tak payah enjin pun boleh turunkan kaghung baja dari gua yang tinggi ghatuih meter. Bukti oghang dulu-dulu memang bijak selesaikan masalah guna apa yang ada ja.