Hang tanya budak sekaghang pasai buah komot, mundu, atau kandis, mesti depa gelak ja sebab dak reti nak sebut, apatah lagi nak makan. Padahal buah-buah ni dulu memang senang jumpa kat kampung-kampung Perlis - tumbuh sendighi tepi bendang, hujung kebun, ke pinggir hutan. Sekaghang nama pun dah senyap-senyap hilang, cucu-cicit pun tak peghnah dengaq. Jadi ni Habaq Mai cuba gubah pantun baghu gaya lama - bukan pantun lama turun-temurun, tapi gubahan baghu Habaq Mai ja, sekadaq nak selamatkan nama-nama buah kampung ni supaya oghang ingat.
Pokok jeghing tinggi menjulang,
Buahnya masak jatuh ke tanah;
Komot, mundu, satu kenangan,
Sekaghang caghi dah payah.
Ayaq sungai mengaliaq tenang,
Ikan kejaq sampai ke muagha;
Kandis dengan keriang burung pun senyap hilang,
Nama lama tinggal jadi ceghita.
Bukit tinggi banyak liku,
Jalan turun singgah sekejap;
Goncar dengan buah dulu-dulu,
Helok kita kenang jangan lupa cakap.
Tu la pantun baghu Habaq Mai pasai buah-buah kampung hat senyap-senyap tinggal nama. Kalau hangpa nampak pokok komot ke mundu ke kandis kat kampung, jangan tebang - hat tu pun sebahagian dari ceghita kampung kita jugak.
