Ada satu adat lama yang tunjuk betui-betui apa maksud gotong-royong: mengusung ghumah. Ghumah Melayu zaman dulu dibina bertiang tanggam — takdak paku, cuma kayu bercantum kayu. Sebab tu, bila tuan ghumah nak pindah tapak, ghumah tu tak payah diroboh. Satu kampung mai beghamai-ghamai, masuk bawah lantai, angkat atas bahu, pastu usung ghumah tu bulat-bulat ke tapak baghu.

Bayangkan pemandangan tu: puluhan oghang lelaki masuk bawah ghumah, tali diikat, aba-aba diteghiak, pastu ghumah beghgeghak macam haiwan besaq beghjalan atas kaki manusia. Beghat ghumah tu dipikui sama-sama — bukan kiasan, tapi betui-betui atas bahu. Sapa penat, oghang lain ganti. Habih usung, tuan ghumah sedia makan untuk semua. Itu la upah — makan sekampung, bukan wang.

Sempena tema mengusung ghumah ni, ini pantun gubahan baghu, digubah gaya lama dengan rima a-b-a-b. Bukan pantun warisan, tapi baghu dikaghang:

Tiang tanggam takdak dipaku,
Diangkat bahu beghamai-ghamai;
Beghat sekampung dipikui begitu,
Ghumah beghpindah takdak beghcerai.
Usung dah habih matahaghi tinggi,
Duduk melunjoq makan beghsama;
Upah bukan ghinggit bukan pun kunci,
Upah gotong-ghoyong ghasa saudara.

Ghangkap peghtama tu tunjuk falsafah tanggam tadi — sebab ghumah dicantum tanpa paku, dia boleh diangkat bulat-bulat. 'Beghat sekampung dipikui begitu' tu maksud dia paling literal: beban dibahagi ghata, takdak sapa pikui soghang.

Ghangkap kedua cakap pasai upah. Bila keghja dah habih, semua duduk makan beghsama. Takdak sapa mintak bayaghan. Upah gotong-ghoyong tu ghasa jadi saudagha — dan itu la yang buat kampung kekai kuat. Adat mengusung ghumah dah jaghang sekaghang sebab ghumah zaman ni pakai simen dan besi, tapi semangat pikui beghat sama-sama tu patut kekai.