Legenda ni chek nak habaq pasai satu makam pughba kat Langkawi — makam Tun Kinta. Ikut ceghita yang beghedaq kat situ, April 1975, sorang lelaki nama Ahmad bin Bulat tengah gali tanah kat Mukim Ulu Melaka, lebih kurang 13 kilometer dari Kuah, bila dia jumpa batu nisan lama. Batu nisan tu panjang lebih kurang 236 sentimeter, dan gaya ukighan dia seghupa dengan makam Tun Fatimah kat Padang Matsirat — gaya nisan Acheh.
Ikut ceghita yang dipeghcayai oghang kampung situ, batu nisan ni kepunyaan Tun Kinta — digelaq Srikandi Melaka, sepupu kepada Tun Fatimah. Bila Melaka jatuh ke tangan Portugis tahun 1511, Tun Kinta ikut Tun Fatimah laghi ke Langkawi. Tun Kinta dipeghcayai tak peghnah kahwin sepanjang hidup, cughahkan selughuh umoq dia beghkhidmat untuk Kesultanan Melaka.
Lepas Tun Fatimah mangkat, Tun Kinta kekal duduk kat Langkawi sampai baginda sendighi meninggai dalam umoq lanjut, lebih kurang lapan puluh tahun. Tu sebab la nisan dia jadi macam saksi sunyi — simpan ceghita pengoghbanan sorang wanita yang setia sampai ke akhiq hayat.
Ceghita Tun Kinta ni ceghita ghakyat hat sambung dengan sejaghah besaq — bila satu keghajaan ghuntuh, ada oghang yang pilih nak laghi jauh, ada yang pilih nak setia sampai mati. Sampai haghi ni, makam kat Ulu Melaka tu jadi tempat oghang kenang balik satu zaman yang dah lama beghlalu.